ਦਿੱਲੀ 8 ਮਈ ( ਕੇ.ਐਲ. ਜੀਤ ਵਾਲੀਆ ):- ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਉਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਗੁਰਦੇਵ ਰਬੀੰਦਰਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੇ ਸੰਗੀਤ, ਸਵਾਮੀ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਦੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸ਼ਰਤਚੰਦਰ ਦੀਆਂ ਅਮਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੀ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਓੜ੍ਹੇ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਆਹਟ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਹੀ ਬੰਗਾਲ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਹਨੇਰੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਬਦਲੇ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਪਹਿਲਾਂ 35 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਮਿਊਨਿਸਟਾਂ ਦੇ ‘ਲਾਲ ਗਲਿਆਰੇ’ ਨੇ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਉਦਯੋਗਿਕ ਕਮਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਿਛਲੇ 15 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਣਮੂਲ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ, ਤੁਸ਼ਟੀਕਰਨ ਅਤੇ ਅਰਾਜਕਤਾ ਦੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਜੂਟ ਮਿਲਾਂ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਾਇਰਨ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਦਯੋਗ ਠੱਪ ਪੈ ਗਏ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਬੰਗਾਲ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਰਬੀੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਥਾਂ ਬੰਬਾਂ ਅਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ। ਸੰਦੇਸ਼ਖਾਲੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਰ.ਜੀ. ਕਰ ਮੈਡੀਕਲ ਕਾਲਜ ਤੱਕ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੇ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਝੰਝੋੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਪਰ 2026 ਦੀਆਂ ਤਪਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਰਤੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ‘ਚਾਣਕਿਆ’ ਕਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅਮਿਤ ਸ਼ਾਹ ਜਦੋਂ ਕੋਲਕਾਤਾ ਦੇ ਦਮਦਮ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ‘ਤੇ ਉਤਰੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੰਕਲਪ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਬੰਗਾਲ ਹੁਣ ਸਿਰਫ ਸੱਤਾ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਅਸਮਿਤਾ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਚਾਣਕਿਆ ਨੀਤੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਸਨੂੰ ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ, ਹਰਿਆਣਾ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਵੀ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਏਅਰ ਕੰਡੀਸ਼ਨ ਕਮਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬੰਗਾਲ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਲਗਾਤਾਰ 15 ਦਿਨ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਧੂੜ ਫਾਂਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੋਣੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ ‘ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਹੋਣ।
ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਕਾਰਸ਼ੈਲੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖਾਸੀਅਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਸੰਕਲਪ ਹੈ। ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਗਲਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਕਿ ਭਵਾਨੀਪੁਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ – ਸੰਕਲਪ ਨੂੰ ਨਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਹੀ ਅਮਿਤ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ।
ਬੰਗਾਲ ਵਿੱਚ ਭਾਜਪਾ ਦਾ ਉਭਾਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਚਮਤਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਲੰਬੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਫ਼ੇ ਪਲਟੀਆਂ ਤਾਂ 2016 ਦੀ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਭਾਜਪਾ ਨੂੰ ਕੇਵਲ 3 ਸੀਟਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੂਨਯ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਖੋਜਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। 2021 ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਨੇ ਰੰਗ ਦਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਤਾਕਤ 3 ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ 77 ਸੀਟਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਮਤਾ ਬੈਨਰਜੀ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵੱਡੀ ਦਰਾਰ ਪਈ। ਅਤੇ ਹੁਣ 2026 ਵਿੱਚ 207 ਸੀਟਾਂ ਦਾ ਅੰਕੜਾ ਛੂਹਣਾ ਅਮਿਤ ਸ਼ਾਹ ਦੇ ਉਸ ਸੰਗਠਨ ਕੌਸ਼ਲ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ‘ਬੂਥ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ’ ਦੀ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੋਣੀ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਇਸ ਅਜੇਯ ਯੋਧੇ ਨੇ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਭੂਗੋਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਣਨੀਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੈਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਰੋਡ ਸ਼ੋਅ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿਰਫ ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਗੋਂ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੀਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਸਨੂੰ ਟੀਐਮਸੀ ਦੇ ਸਿੰਡਿਕੇਟ ਰਾਜ ਅਤੇ ‘ਕਟ ਮਨੀ’ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੇ ਗਿਰਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ ਦਾ ਅਸਰ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉੱਤਰੀ ਬੰਗਾਲ ਦੇ ਚਾਹ ਬਾਗਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੁੰਦਰਬਨ ਦੀਆਂ ਖਾੜੀਆਂ ਤੱਕ ਹਰ ਥਾਂ ‘ਕਮਲ’ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੀਵਾਰ ਖੜੀ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਅੱਗੇ ਤ੍ਰਿਣਮੂਲ ਦਾ ਕੈਡਰ ਰਾਜ ਤਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਢਹਿ ਗਿਆ।
About The Author
